TERAPIA TECAR – NA CZYM POLEGA?
Technologia TECAR, używając radioczęstotliwości conajmniej 0,5 Mhz, pozwala na dostarczenie energii za pomocą przepływu prądu przez efekt oporu. Urządzenie do terapii TECAR funkcjonuje dzięki oporności skupiając się w tkankach odporniejszych takich jak kości, ścięgna i wiązadła. Energia generowana jest do wnętrza tkanki za pośrednictwem aplikatora pojemnościowego lub oporowego. Mechanizm inicjujący emituje sygnał 0,5 Mhz mocy zmiennej. Taka technologia pozwala na zabiegi na powierzchni skóry zamiast głęboko w tkankach biologicznych, generując następujące efekty:
- Przeniesienie energii
- Stymulacja naturalnych ładunków elektrycznych
- Przyspieszenie metabolizmu komórkowego na skutek stymulacji błony komórkowej
- Efekt joule’a przemieszczających się ładunków elektrycznych
- Wzrost szybkości przepływu krwi
DWA TRYBY PRACY URZĄDZENIA
Terapia TECAR stosuje dwa tryby pracy: pojemnościowy lub oporowy. Wybór trybu pracy przez urządzenia zależy od tego, jaki rodzaj tkanek ma być leczony. W zależności od tego, stosowany jest odmienny rodzaj elektrody aktywnej.
TRYB POJEMNOŚCIOWY
W trybie pojemnościowym terapii TECAR stosuje się elektrodę z izolatorem, który oddziela część metalową elektrody od skóry tworząc jeden duży kondensator. Większość efektów ma miejsce w bezpośredniej okolicy izolatora, czyli tuż pod powierzchnią skóry, gdzie została przyłożona izolowana elektroda oraz w dalszych tkankach miękkich, które z uwagi na większą zawartość wody (elektrolitu) posiadają dobrą przewodność. Są to przede wszystkim mięśnie oraz układ limfatyczny.
Zabiegi w trybie pojemnościowym mają charakter bardziej specjalistyczny i pozwalają na łatwiejszą kontrolę miejsca poddanego leczeniu. Poprawiają lokalne krążenie płynów, rozluźniają napięte mięśnie i przyspieszają regenerację komórek.
TRYB OPOROWY
W trybie oporowym terapii TECAR metalowa elektroda bezpośrednio dotyka skóry. Główna koncentracja energii i zarazem efektów biologicznych następuje wtedy w tkankach o wyższej rezystywności, z reguły o mniejszej ilości wody, jak kości, stawy, główne ścięgna, rozścięgna, wiązadła, czy tkanka chrzęstna.
Zabiegi w trybie oporowym zapewniają większą intensywność terapii. Lepiej sprawdzają się w przewlekłych stanach chorobowych, w których dochodzi do większej włóknistości i większego stopnia zwyrodnienia tkanek. Co istotne, efekty lecznicze mają miejsce w tkankach głębokich bez powstawania ubocznych skutków w tkankach powierzchniowych.